Yağmur damla damla yıkadı sokağı. Su birikintilerinde gördü parıldayan yıldızları .Dinledi bir süre şehri ve bir şarkıyı mırıldandı. Aldanmış olduğuna kızdı hayata karşı. Doğruların değersiz, gerçeğin boş olduğunu düşündü. Hem kim vardı ki gerçekten gülen veya ağlayan . Yapmacıklık bir asalak hayvan gibi içtenliği çökertmişti içten içe. Ama olmalıydı ,bir yerde evet olmalıydı o sıcaklık, o güven, o hayata sarılma sebebi. Hem karşılaşmamış olması hiç bulamayacağının kanıtı olamazdı.Gülümsedi ve yağmurdan arda kalan gri siste kayboldu...
Comme D'habitude
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder